De Brettenzone: een groene oase met historie
Als je in Amsterdam in de omgeving van Sloterdijk wandelt, weet je dan dat je in de Brettenzone bent? Lees hier de toelichting.
>Als je in Amsterdam in de omgeving van Sloterdijk wandelt, weet je dan dat je in de Brettenzone bent? Lees hier de toelichting.
>De Kalverstraat, het Rokin en de P.C. Hooftstraat. Iedereen kent deze Amsterdamse straatnamen. Maar de Rapenburgerstraat? Waar is die en waarom zou je dat moeten weten?
>Waterlandse melkschuiten brachten meer dan driehonderd jaar dagelijks verse melk naar Amsterdam. Oostzaan, Landsmeer, Watergang, Broek in Waterland, Zunderdorp en Ransdorp, al die dorpen hadden een of meer melkschuiten in de vaart. Weer of geen weer, bij het krieken van de dag vertrokken de schuiten naar de overkant van het IJ. Hoe dat ging lees je in het volgende verhaal, waarin een vaartocht vanuit Ransdorp naar Amsterdam eind negentiende eeuw wordt beschreven.
>We gaan in gedachten duizend jaar terug in de tijd. We zijn aan de kust van Noord-Holland, maar het landschap is totaal anders. We zien duinen en strandwallen, geulen en kreken. We struinen door de delta van het Oer-IJ dat het hart vormt van een dynamisch gebied.
>Toneelspeelster en cabaretière Fien de la Mar was een echte diva, getalenteerd en vol grillen. Na de oorlog opende ze met haar man een eigen theater aan de Amsterdamse Marnixstraat. Na drie jaar viel echter alweer het doek voor het De La Mar.
>Het Amsterdam Museum beschikt over een bijzondere reeks Anatomische Lessen, ooit geschilderd voor het Chirurgijnsgilde. Deze portrettraditie begon in 1601 en hield in 1758 op. Een van die schilderijen is de anatomische les van Dr. Jan Deijman. Rembrandt van Rijn schilderde deze in 1656. Het schilderij kent een dramatische geschiedenis.
>Wen Ting-Tiang en Ning Wah Choy, kinderen van de generatie Chinezen die voor de Tweede Wereldoorlog naar Nederland kwam, vertelden aan de hand van hun persoonlijke herinneringen over de geschiedenis van de Chinezen in ons land, de eerste ‘exotische’ groep buitenlanders. Dit vond plaats tijdens de Derde Dag van de Amsterdamse Geschiedenis in 2011. Een kort overzicht.
Klik hier voor Deel I.
Op de Derde Dag van de Amsterdamse Geschiedenis in 2011 vertelden Wen Ting-tiang en Ning Wah Choy, kinderen van de generatie Chinezen die voor de Tweede Wereldoorlog naar Nederland kwam, aan de hand van hun persoonlijke herinneringen over de geschiedenis van de Chinezen in ons land, de eerste ‘exotische’ groep buitenlanders. Hieronder een overzicht. Klik hier voor Deel II
>Zullen de dijken het houden? Het is een vraag die een oer-Hollandse angst onder woorden brengt. Een vraag die vooral gesteld werd als een zware herfststorm het woedende water weer eens tegen de dijken opstuwde. De Spaarndammerdijk bij Halfweg hield het niet in de nacht van 4 op 5 november 1675 toen een hevige noordwesterstorm opstak. De gevolgen van die dijkdoorbraak zijn tot op de dag van vandaag zichtbaar. De Groote Braak is een van de vele plaatsen in Nederland waar de strijd tegen het water een zichtbaar litteken naliet …
>Max Tailleur (1909-1990) was in het naoorlogse Nederland dé vertolker van de joodse humor. Zijn grote doorbraak kwam in 1952 met de opening van zijn legendarische cabaretclub De Doofpot op het Amsterdamse Rembrandtplein, waar hij Jiddische moppen vertelde.
>Op de Derde Dag van de Amsterdamse Geschiedenis, zondag 26 juni 2011, was de Amsterdamse Oude Kerk ook een verhaallocatie. Deze gotische kerk op de Wallen bestond al voor het jaar 1275, wanneer de officiële geschiedenis van de stad aanvangt. Hier gebeurden al heel lang zeer bijzondere ding. Herbert van Hasselt (oud-directeur van de Oude Kerk) vertelde die dag dit waargebeurde ‘nachtsprookje’.
>Op zaterdagavond 27 maart 1943 verloor na een aantal explosies het bevolkingsregister van Amsterdam, toen gevestigd naast de ingang van Artis, zijn dak. Met deze aanslag hoopte het verzet zo veel mogelijk persoonsgegevens te vernietigen en zo de verdere deportatie van joodse stadsgenoten onmogelijk te maken. Wie pleegden de aanslag en wat leverde deze op?
>Ed van Thijn denkt met genoegen terug aan de tijd dat hij als burgemeester in de ambtswoning aan de Herengracht woonde. Aan zijn ontdekking van de wel heel dubieuze oorsprong van de burgemeesterswoning tot de onwillige tolk van Gorbatsjov.
>Burgemeester Eberhard van der Laan en zijn gezin lijken zich aardig thuis te voelen in de officiële ambtswoning aan Herengracht 502. Zij sluiten aan bij een lange rij opmerkelijke bewoners. Hun levens tonen hoe de Amsterdamse elite zich sinds de zeventiende eeuw aan de top heeft weten te handhaven.
>Een onbekend pareltje aan de Keizersgracht: Het Zuid-Afrika Huis. Het wil de belangstelling voor Zuid-Afrika levend houden. Tegelijkertijd weerspiegelt het huis de ambivalente verhouding tussen Nederland en Zuid-Afrika.
>We noteren het eerste weekend van september 1987. Het bloemencorso zou langstrekken in Amsterdam en mogelijk veel publiek op de been brengen. Toen liep men nog uit voor de fraai opgebouwde praalwagens uit Aalsmeer. Op de Westermarkt werd een tribune neergezet. Want op deze zaterdag zou er een openluchtvoorstelling gaan plaatsvinden op een plek die een bijzondere betekenis zou krijgen. Er werd iets in gebruik genomen. Niet onthuld!
>In 2012 vierde V&D het 125-jarig bestaan. Het kleine winkeltje van Anton Dreesmann in de Amsterdamse Jordaan was het begin van het grootste warenhuisconcern van Nederland dat tot 2016 heeft bestaan.
>Het grote gebouw Vijzelstraat 32 werd tussen 1919 en 1926 gebouwd als hoofdkantoor voor de Nederlandsche Handel-Maatschappij (NHM). Het werd ontworpen door architect Karel de Bazel (1869-1923), in samenwerking met Dolf van Gendt (1870-1932), huisarchitect van de NHM, die onder andere het betonskelet van het gebouw ontwierp. Na het overlijden van De Bazel werd het werk voortgezet door zijn chef de bureau C. van der Linde. Het gebouw geldt als het hoogtepunt in het oeuvre van De Bazel.
>Amsterdam, het gereformeerde ‘volksdeel’ en Abraham Kuyper horen onverbrekelijk bij elkaar. In deze stad speelde een groot deel van de orthodox-protestantse emancipatie, waarvan hij de leider was, zich af.
>De P.C. Hoofstraat: nu een plek waar fashionista’s smachtend staren naar de exclusieve etalages van Gucci, Chanel en Louis Vutton. Eind negentiende eeuw was de gloednieuwe straat een groen, rustig en voornaam woongebied voor de Amsterdamse elite.
>