Het Sint Pietershof: 17e-eeuwse liefdadigheid

Het Sint Pietershof in Hoorn is het resultaat van een staaltje Gouden Eeuwse liefdadigheid. In de zeventiende eeuw werd besloten om dit pand, dat oorspronkelijk werd gebouwd als klooster, in te richten als een tehuis voor ouden van dagen en een tucht- of werkhuis voor bedelaars en krankzinnigen. 

In het Hoornse Sint Pietershof tehuis konden mannen en vrouwen ouder dan zestig jaar hun laatste dagen doorbrengen, zoals in een modern verzorgingstehuis. De oude mannen- en vrouwenhuizen werden gebouwd uit liefdadigheid. De ouderen mochten er kosteloos leven. Het Sint Pietershof werd bestuurd door regenten, die in het hof een eigen regentenkamer hadden waar zij konden vergaderen. Deze kamer is rijk versierd met een plafondschildering en wanden met goudleerbehang.

Johan Christiaan Kerkmeijer, De toren van het Sint-Pietershof te Hoorn. Collectie Provinciale Atlas, Noord-Hollands Archief.

De regenten verlangden van de bewoners dat zij zich deugdzaam gedroegen: kerkbezoek was verplicht en dronkenschap was verboden. Als de regels overtreden werden, dan volgde huisarrest. De bewoners woonden op een zaal waar ze alleen een bedstede hadden.

Vandaag de dag herinnert de functie van het pand nog altijd aan aan vroeger: het is nu een wooncomplex waar ouderen zelfstandig kunnen wonen.

Dit verhaal is onderdeel van het thema Goudkust: verhalen over sporen van de Gouden Eeuw aan de West-Friese kust. Bekijk hier alle verhalen binnen dit thema.