Heldere lijnen

We staan zo dicht mogelijk bij elkaar op één van de hoeken van de kerktoren. Wind. Bovenop de Nederlands Hervormde kerk in Opmeer. Waar komt die oudere mevrouw nou ineens vandaan? Wind. De vrouw vertelt. Boven de wind uit.

Ze wijst aan. Eerst kwam het dorp maar tot daar. Het is nu zeker zes keer zo groot. Ik zeg maar wat. Ik ben niet zo goed in dat soort schalen. Vergeet ook altijd inwoneraantallen. Kan me niks voorstellen bij een dorp van 50.000 inwoners. Is dat veel? Of weinig. Maar ze wijst aan. Dat is helder. Heldere lijnen trekt ze door de omgeving. Daar zaten dan de kleine boerderijen. Voor de ruilverkaveling. Voor de schaalvergroting. Tot daar, daar dat laatste wat je bijna nog kunt zien, loopt de gemeente. En daar, van die kant kwam graaf Willem II. Trots. Trots vertelt ze hoe ze hem ten val brachten. Maar ze haast zich om toe te voegen dat het een ongeluk was. Ik kijk naar de lijnen op het gezicht van die vrouw. De dochter van de bakker, Bep de Haan. Ze begint bij het begin. Het begin van de grond. Het water. Overal vechten tegen het water. Daar die kant op, daar zijn nu de meren, daar is het water nu gedoogd. Mits het zich gedraagt. Over de terpen. De Romeinen. Willem II. De wind slokt een stukje van het verhaal op. De dorpsuitbreiding. De komst van buitenstaanders. Buitenstaanders die toch Opmeerders werden. Melkbussen. Tweemaal per dag de bussen op tijd aan de weg. Melkgeld. Een auto vol melkgeld die niet op slot hoefde. Een envelopje met melkgeld aan de melkbussen langs de weg. Met tien koeien ben je al een hele boer. Stolpboerderijen in de omgeving. De dorpen in de omgeving. Ze wijst. Heldere lijnen.

Geschreven door Nynke Borgman

Heldere lijnen.

Publicatiedatum: 20/12/2010