Ongelijke springplank naar Hollywood

Lang was men er in Hollywood van overtuigd dat vrouwen lichamelijk ongeschikt waren om te regisseren. De weerstand van Hollywood tegen verandering was groot. Dat een omslag hoognodig was, bewijzen de cijfers: in de stille-filmperiode waren ongeveer 57 vrouwen actief als regisseur in de Verenigde Staten. Vanaf de vroege jaren dertig tot de late jaren zestig maakten alleen Dorothy Arzner en Ida Lupino commerciële films in Hollywood. Tussen 1961 en 1966 kwamen er twee vrouwen bij uit New York: Shirley Clarke en Juleen Compton regisseerden onafhankelijke films buiten Hollywood om.

Pas in de late jaren 60 begon het aantal vrouwelijke filmmakers weer iets toe te nemen. Tussen 1966 en 1980 waren er ongeveer zestien vrouwen die speelfilms maakten gericht op een groter publiek. Soms was dat binnen het studiosysteem, soms als onafhankelijke filmmakers met een zeer klein budget.

De ongelijkheid begon al bij de filmopleidingen: UCLA en de University of Southern California (USC) waren de springplank naar Hollywood maar kenden voornamelijk mannelijke studenten. Vrouwen begonnen zich te organiseren en richtten in 1972 de Writers Guild Women’s Committee op om genderdiscriminatie aan te tonen, maar hun herhaalde ontmoetingen met studiobazen liepen op niets uit. Vervolgens probeerde een groep feministen tevergeefs om de Directors Guild ertoe te bewegen meer vrouwen toe te laten via het Women’s Steering Committee, opgericht in 1979.

Bijna alle vrouwen die in deze tijd van de tweede feministische golf kans zagen om een film te regisseren, hadden slechts een zeer korte carrière als speelfilmregisseur. Sommigen van hen maakte daarna hooguit televisiewerk. De vrouwelijke regisseurs die in de jaren 80 debuteerden, konden vaak wel langer hun vak blijven uitoefenen. Dat deden ze mede dankzij het pionierswerk van hun oudere collega’s, nu eindelijk weer te zien op het grote doek in Eye.