Eeuwenlang was de Haarlemmerhout een toeristische trekpleister. Haarlemmers en Amsterdammers van alle rangen en standen reisden naar het stadsbos om te wandelen en te recreëren. Maar zoals dichter Willem Kloos (1859-1938) zei: “Ik hou van de natuur maar ik moet er wel iets te drinken bij hebben.” Rondom de Hout zaten talloze kroegen en herbergen, waar het er dikwijls ruw aan toe ging. Van het Dronkenhuisje tot het Bokje, de een nog beruchter dan de ander.
>Bruine kroegen in Amsterdam fungeren vaak als een tweede huiskamer, waar je met wildvreemden een praatje kunt maken. En als ze dan ook nog gekookte eitjes op de bar hebben staan, en zelf hun gehaktballetjes draaien, dan kan er niks meer misgaan.
>Coffeeshops, de wallen, altijd fietsen en een plat accent: al deze zaken worden beschouwd als ‘typisch Amsterdams’. Of al deze kenmerken opgaan voor elke Amsterdammer valt echter te betwisten. Ook in de zeventiende eeuw bestonden er een aantal typische gebruiken, waarmee de Amsterdammer zich onderscheidde van buitenpoorters.
>