Westerland

Schepelingen in quarantaine op Wieringen Aardkundig monument Wieringen Het Lutjestrand bij Westerland op Wieringen De dijk die verzakte De Haukes: haven van Wieringen

Schepelingen in quarantaine op Wieringen

Besmettelijke ziektes indammen. Dat was ook vroeger de aanpak. Reizigers moesten bij twijfel eerst in quarantaine. Op Wieringen werd daar een speciaal kamp voor ingericht.

>

Aardkundig monument Wieringen

In 2004 plaatste de provincie Noord-Holland een informatiepaneel over het aardkundig monument Wieringen op de hoogste plek bij Westerland. Van hieruit zien we bij helder weer in de verte Den Helder en Texel liggen. Het voormalige eiland heeft een lange ontstaansgeschiedenis.

>

Het Lutjestrand bij Westerland op Wieringen

Het Lutjestrand zou je het oudste strand van Noord-Holland kunnen noemen. Het oorspronkelijke strand bestaat uit pleistoceen zand van zo’n 100.000 jaar oud. Het veel jongere Noordzeestrand bestaat uit minuscule kwarts(iet)korrels. Het zand van het Lutjestrand bestaat uit een grote verscheidenheid aan mineralen in de vorm van hele kleine zwerfstenen (toermalijn, granaat, kwarts, veldspaat, zirkoon, columbiet en tantaliet). Ze zijn door het landijs uit het noorden met grotere stukken gesteente zoals graniet meegevoerd en tijdens de reis volkomen verpulverd.

>

De dijk die verzakte

Het mag op deze dag in maart stralend weer zijn, voor luieren op het Lutjestrand van Wieringen is het veel te fris. Laat staan voor een bezoekje aan de Beach Bar ‘Brandend zand’. Het was een memorabel moment toen hier zand werd opgespoten, want Wieringen was tot dan toe het enige Waddeneiland zonder strand.
De aanleg van het Lutjestrand hing samen met het dempen van het zeegat tussen Wieringen en de Anna Paulownapolder in de kop van Noord-Holland. De komst van de Amsteldiepdijk in 1924 was de eerste fase van het veranderen van het Amstelmeer in een zoet watergebied.

>

De Haukes: haven van Wieringen

In maart – buiten het vaarseizoen – is de parkeerplaats bij de haven van De Haukes uitgestorven. De enige auto die deze zonnige winterdag aan komt rijden, gaat over het klinkerpad de dijk op. En blijft daar staan, vlak voor het hek. Na pakweg een minuut rijdt de chauffeuse weer achteruit de dijk af. Vermoedelijk wilde ze even zien hoe het met de kolganzen achter de dijk staat. Deze overwinteraars zijn er op deze maartse dag bij honderden. Op het vroegere Waddeneiland ontmoet je in de wintermaanden ongetwijfeld ook een meer bescheiden ganzensoort, de kleine rietgans. En dan scharrelen er nog de rotgans en de toendrarietgans rond. Enfin, ganzen genoeg op deze maartse wandeling.

>