Sinter Maarten

In Hoorn waren de Sint Maarten feesten gedurende drie dagen. Een dag liepen de kinderen langs de huizen met bogen, de andere dag verkleed en de derde dag zaten zij voor de deur met een versierd tafeltje.

De gang van St, Pietershof

De gang van St, PietershofDe gang van St, Pietershof

Anders dan normaal

In Hoorn vierde men vroeger Sinter Maarten niet op elf november, maar veertien dagen na de Hoornse kermis. Het feest duurde vier dagen. De ene dag mocht je met een versierde boog langs de deuren, de andere dag bleef je thuis en zette je een tafeltje voor de deur, daar kwam een beetje zand op en versierde je het met kleine stukjes speelgoed (bv. Het snoepje van de week van De Gruyter ). In het midden zette je enkele kaarsjes die het geheel een mooie gloed gaven. Op de derde dag kwamen de verkleedpartijen.

Verkleden

Met een groepje buurtkinderen staken we de koppen bijeen. Achter op een rommelzolder vond één van ons grote rollen paars papier. Het was geen gewoon papier, maar iets met bobbeltjes er in. Daar zouden we onze kostuums van maken. Broeken, rokjes en jakken werden geknipt. De vraag was, hoe krijg je het papier aan elkaar. “Met spelden”, reageerde iemand en menige naaidoos werd geplunderd. Zorgvuldig hechten we de stukken papier aan elkaar. “Au”, dat prikte wel, maar als we voorzichtig liepen zou het zeker lukken.

huiskamer St. Pietershof

huiskamer St. Pietershofhuiskamer St. Pietershof

Sint Pietershof

Het groepje Sinter Maartengangers vertrok al zingend voor hun huis- aan huisbezoeken. Menig zegeltje (je kreeg geen snoep of geld) belandde in onze tassen. Eén van ons had het slimme idee om het Sint Pietershof te gaan bezoeken. Normaal mocht je er als kind niet naar binnen gaan, maar nu hadden we een missie. De Sint Pietershof is in een vierkant gebouwd rond een binnentuin. De kamertjes van de bewoners hebben deurtjes die uitkomen op een bredere gang. Aan de raamkant staan zinken aanrechtbladen voorzien van een spoelbakvoor het afwassen. De begane grond en de bovenverdieping zijn verbonden met houten trappen, vaak lopen deze op onverklaarbare wijze over in weer andere trappen.

Alarm!

Het was voor ons heel spannend om in het halfduister aan zo’n deur te bellen en af te wachten welke bewoner er tevoorschijn komt. We giebelden en giechelden wat af. Op de gang was echter één deurtje waar geen woonkamertje achter was. Wel zat er op de deurpost een belletje. Pas toen een van ons er op gedrukt had en er een luide zoemer afging zagen we het bordje ‘Brandbel’. Tegelijk gingen alle kamerdeurtjes open en verschenen de bewoners op de gang. De huismeester op de hielen “Oh, jullie hebben op de brandbel gedrukt! Als de huismeester dat hoort zwaait er wat voor jullie, hij wordt vast heel erg boos!” gonsde het door de gang. We snelden de trappen af en weer op, konden de uitgang niet vinden en piepten van ellende. De jurkjes en pakken prikten in onze lijven. Gelukkig belandden we op de binnentuin en zagen de uitgang. We ontkwamen aan de toorn van de huismeester. Verbouwereerd zijn we naar huis afgedropen. De lol van Sinter Maarten was er voor deze dag van af. De volgende dag liepen we met de bogen in de optocht door de stad naar de Kaasmarkt. Daar werden prijzen uitgereikt voor de mooiste bogen, tafeltjes en groepen. Neen, wij waren niet bij de winnaars.

Auteur: Marian Langereis
Email: marianlangereis@msn.com

Publicatiedatum: 31/03/2011

Aanvullingen

Vul deze informatie aan of geef een reactie.

Plaats een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Vereiste velden zijn gemarkeerd met *. Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.